Inloggen
Kent u dat, dat je ergens bent en dat je weet dat het nog wel even duurt voordat je aan de beurt bent? Bij de huisarts of zo? Of dat je naar een show gaat, en dat je dan in de foyer zit te wachten tot de voorstelling begint. Of nog zo’n voorbeeld, het vliegveld. Je gaat op vakantie, bent al ingecheckt, bagage is al weg, en jij moet wachten totdat je aan boord mag.
Wat is hierbij de overeenkomst? Dat je zit te wachten natuurlijk, makkelijk. Maar er is nog een overeenkomst. En die is dat ik nog nooit ‘lekkere’ wachtruimte stoelen ben tegengekomen. Wat is dat, zo moeilijk moet dat toch niet zijn?
Bij onze huisarts bijvoorbeeld, staan van die houten stoelen, zonder armleuning, met zo’n metalen frame. Echt een drama om op te zitten. Zeker als je ergens op wacht wat misschien wel helemaal niet zo fijn is. Dan lijkt het toch logischer om als huisarts er voor te zorgen dat de wachtenden op lekkere stoelen zitten. Of misschien wel op een fijne zachte bank of zo. Niet dus.
En op het vliegveld dan. Ook dat schiet niet op. Ik heb al heel wat vliegvelden gezien; van Sydney tot New York, en van Haïti tot Boedapest. Overal hetzelfde probleem. Nare stoelen waar het niet echt lang op uit te houden is. En natuurlijk weet ik dat er op vliegvelden lounges zijn, waar je met duurdere tickets kan verblijven. Nou, ook daar ben ik binnen geweest, en ook daar waren de stoelen echt niet comfortabel.
Wat is dat toch, dat die wachtstoelen toch altijd zo middelmatig of vaak gewoon geheel ongemakkelijk zijn? Ik begrijp dat niet. Je wilt je bezoekers, je klanten of je cliënten toch een volledige ervaring aanbieden? Dan zorg je toch ook voor fijne stoelen voor het wachten?
Het is slechts een overdenking, ik weet het. Maar hij was ingegeven door het feit dat ik pas gevaccineerd ben, en daarna 15 minuten moest wachten voordat ik naar huis mocht. Op echt de meest verschrikkelijke plastic kuipstoeltjes die je maar kunt bedenken. Stoeltjes die ik mijn gasten niet zou durven aan te bieden. Ver. Schrik. Ke. Lijk.
Maar goed dat ik positief gestemd was. Prik in mijn arm, binnenkort vakantie, en een leuke podcast op de oren. Zo kwam ik die 15 minuten wel door. Ondanks de dramatische wachtkamerstoeltjes!